Dzisiaj pracujący piątek. Już dawno opuściłem słabo zaludnione i ubogie w sklepy zachodnie "pomorskie" tereny. Nie muszę się już obawiać się o kłopoty z zaopatrzeniem i brakiem wody. Chociaż okazjonalnie zapuszczam się na tereny leśne i pola, to w mijanych miejscowościach mogę liczyć na sklep. Dla porządku wymienię te miejscowości w których uzupełniam zapasy napojów: Porost 311 km (godz.13:05-13:10), Świeszyno 345km (16:36-16:40), Brzeźno Szlacheckie 369 km (godz. 18:30-18:34).

Ponieważ nie jadam i nie posiadam preferowanych przez cyklistów żeli, w ostatnim ze sklepów decyduję się na zakup wysokokalorycznej gorzkiej czekolady. Sprawdza się w sytuacji gdy inne produkty z trudem przechodzą mi przez gardło. Chyba nie można powiedzieć, że jestem pozytywnie zakręcony. Opuszczając ostatni sklep, ruszam z powrotem tam skąd przyjechałem w kierunku Szczecina. Szczęśliwie to tylko dodatkowych kilkaset metrów.

Późnym popołudniem przerwy w opadach wydłużają się, a ich intensywność spada. Powoli zbliżam się do Góry Siemierzyckiej, głównej atrakcji i najwyższego punktu na trasie. Jadąc grzbietem wzdłuż jeziora Kamieniczno zastanawiam się z nadzieją, że może już ten cel osiągnąłem. Gliśno Wielkie i turystyczny drogowskaz GS sprowadzają mnie na ziemię.

Do właściwego celu pozostaje jeszcze znaczna odległość (ok 4 km). Piaszczysta polna droga prowadzi do widocznego na horyzoncie kompleksu leśnego. Z oddali żadnego wzniesienia nie widać. Na przemian jadę lub prowadzę rower przez las. Wreszcie jest końcowy wypych. Nie ma wątpliwości, że cel jest naprawdę blisko. Siemierzycka Góra 256 m [389 km, godz. 20:35]. Z porośniętego gęstym lasem wzniesienia rozpościera się z pewnością fantastyczny widok. Nie będę miał go okazji zobaczyć. Nikt nie jest w stanie zmusić mnie do pokonania kilkudziesięciu stopni umiejscowionej w tym miejscu wieży widokowej.

W ciemnościach potęgowanych przez gęsty liściasty las sprowadzam rower ze szczytowej kopuły. Dalej daje się już ostrożnie zjeżdżać. Czuję się wykończony ciężką bo nasiąkniętą wodą trasą. Swoje 3 grosze dokłada zdobywanie Góry Siemierzyckiej. Odcinek asfaltowej drogi daje tylko chwilowe wytchnienie. Pomimo najlepszych chęci wymiękam na długo przed północą po 17 godzinach zmagań, Warunki na trasie sprawiają, że pokonuję w tym czasie zaledwie 155 km.

Wiedząc, że przede mną kolejny leśny segment, marzę o jakimkolwiek miejscu (wiacie) pod którą mógłbym spędzić noc. Trochę ryzykując asfaltową drogą zjeżdżam z trasy w miejscowości Kłączno położonej nad jeziorem o tej samej nazwie. Bingo. To miejsce do którego dojeżdżają autobusy, jest więc i przystanek. Położona na centralnym placu i oświetlona stojącą naprzeciwko latarnią wiata nie wydaje się szczytem marzeń. Wbrew obawom jest tu wyjątkowo spokojnie. Jestem tak zmęczony, że i tak nie ma to znaczenia. Chwilę po 22 zasypiam owinięty śpiworem.

Kłączno [400 km, godz. 22:00]. W czasie pierwszej Pomorskiej 500 dojeżdżałbym już do mety, teraz kiedy się obudzę będę miał do pokonania jeszcze ponad 100 km. Miałem nadzieję, że na ostatni dzień pozostanie znacznie mniej. Na pociąg przewidziany wydawałoby się z bezpiecznym zapasem czasu (godz.11) nie będę już miał szansy dotrzeć.

Wszelkie ambitne plany już od początku wzięły w łeb. Gdybym mógł jechać szybciej podobnie jak czołówka zawodników, uniknąłbym pogodowego armagedonu. Podobnie jak udało się to podczas pierwszej edycji Pomorskiej (2020) czy ultramaratonu Wschód2021. Cóż, chociaż próbuję się do tego nie przyznawać jednak upływ czasu robi różnicę. Od tego czasu minęło sześć lat. Teraz jestem o sześć lat starszy, o sześć lat słabszy i jak się na mecie okaże o 19 godzin wolniejszy.

Dzień drugi:
Czarne Wielkie-Kłączno - dystans 155,8 km, czas trasy 16:47, czas jazdy 12:36, postoje 4:11, prędkość 12,4 km/godz.

Druga noc: Kłączno - 5 godz. 50 min godz. 22:00-3:50

Całość:
Szczecin-Kłączno - dystans 400,2, czas trasy 37:01,czas jazdy 28:00, postoje 9:00, prędkośc 14,3 km/godz.

Tym razem postój przedłuża się do prawie 6 godzin. Budzę się widząc, że prognozy na dzień dzisiejszy są dużo bardziej pomyślne. Po wczorajszych opadach nie ma śladu, przynajmniej jak się widzi budzący się do życia nowy dzień. Wokół rozpościerają się fantastyczne mgielne kompozycje i prześwitujące przez mgły słońce. W sobotni poranek ruch na szerokiej asfaltowej drodze znikomy. Przeganiam dwa hasające po asfalcie zające.

Skręcam w leśną dróżkę. Po wczorajszych opadach w wielu miejscach piasek wciąż nasiąknięty jest wodą, a w zagłębieniach pojawiają się kałuże. Nierówności sprawiają, że w lewym barku pojawia się przenikliwy ból. To ten bark, na którym opierałem się zbyt długo podczas mocnego snu. Wsparcie na lemondce pomaga ale nie w każdym miejscu nierównej leśnej drogi da się tak jechać. Po w miarę krótkim czasie wszystko wraca na swoje miejsce i lekki akceptowalny ból występuje w obu barkach.

Wjeżdżam w coraz bardziej cywilizowane tereny, a w związku z tym jest coraz więcej asfaltowych dróg. Zamiast uciążliwego terenu mam teraz liczne asfaltowe podjazdy. Na tym etapie mięśnie są tak zmaltretowane, że pozornie łatwe asfaltowe "szykany" spowalniają jazdę. Jadąc na świeżo pewnie bym tego nie zauważał. Wreszcie wiatr jest moim sprzymierzeńcem.

Dobra droga przez las. Nagle ślad nakazuje mi zjechać nad jezioro. Rozrzucone po lesie polne kamienie (takie same jakich wile spotykałem leżące na poboczach dróg) w tym miejscu stanowią ważną atrakcję turystyczną czyli "kamienne kręgi" Węsiory (429 km, godz. 6:50). Zawsze mam poważne wątpliwości podczas długich tras, czy atrakcja turystyczna to równoznaczne i atrakcja ultramaratonowa. Moja subiektywna odpowiedź brzmi zdecydowanie NIE.

W Węsiorach mój tracker po 46 godz. odmawia dalszej współpracy. Wg organizatora powinien wytrzymać prawie 100 godzin pracy. Nie przewidując tego, że trafię na wadliwy egzemplarz nie zabrałem ze sobą pendriva. Od tego czasu ani znajomi ani organizatorzy nie będą znali mojego aktualnego położenia na trasie. Prawidłowość jej pokonania zawsze mogę udowodnić udostępniając zapisany na Garminie ślad pokonanej trasy.

Przy wreszcie wymarzonej pogodzie pokonuję kolejne podjazdy. W pewnym miejscu jest na tyle stromo, że wpycham rower szutrową drogą. Pomimo, że owiewa mnie lekki wiatr, wyraźnie czuję intensywny smród "kiszonego" przez cały wczorajszy dzień ciała. Profesjonalna (kupiona przed MRDP) niby oddychająca kurtka niewiele tu pomogła. Tak nie cuchnąłem nawet podczas dłuższych kilkudniowych imprez.

Z lekkimi obawami wchodzę do ostatniego odwiedzanego przeze mnie sklepu. Chmielno 465 km godz.9;32-9:44. Bez żalu zostawiam przy koszu na śmieci kolejne kaucjonowane butelki. Ktoś zadba o to by nie znalazły się w lesie, rowie czy innym nielegalnym wysypisku. 5 zł (tyle mniej więcej by się zebrało) to niewielki koszt, który bez żalu mogę ponieść jeżeli tylko trafią do recyklingu i dostaną nowe życie.

Z umieszczonej na kierownicy listy odhaczam kolejne miejscowości. Wkrótce od mety dzieli mnie już tylko przejazd przez Lasy Oliwskie. Będzie to szybki ale bardzo czujny przejazd. Czasami ślad na licznych rozwidleniach wybiera ten mniej oczywisty i mniej zjeżdżony przez rowerzystów i wydeptany przez pieszych wariant. Kiedy przekraczam tory kolejowe, ślad w nawigacji nieoczekiwanie się kończy. Jestem na taką niespodziankę przygotowany (podobnie było podczas Gravelu po Łódzku), Zatrzymuję się i wczytuję końcowy fragment trasy. Szkoda, że organizatorzy przestali myśleć o zawodnikach, których urządzenia wyświetlają jedynie 10.000 początkowych punktów trasy.

Na metę docieram mocno spóźniony, po 53 godz, (na pierwszej Pomorskiej było to 38 godz. 40 min.). Na przewidziany z "bezpiecznym" zapasem czasu pociąg powrotny spóźniłem się ponad 3 godziny. Gdzie szukać organizatorów na opustoszałej mecie. Po chwili zjawiają się sami.

Dzień trzeci:
Kłączno-Sopot - dystans 108,7 km, czas trasy 10:46, czas jazdy 8:08, postoje 2:57, prędkość 12,4 km/godz.